Şehit atalarını hatırlaman, onlara değil asıl sana şeref kazandırır. Onlar zaten alacağı mükafatı aldılar. Oysa onları anarak asıl kendini kaybolmaktan kurtarmış olursun. Çünkü tarihinden habersiz milletler yok olmaya mahkumdur.
Bugün burada bir “anma” programı
için toplanmadık. Çünkü “anmak” hatırlamaktır ve bir şeyi hatırlamak için önce
unutmak gerekir. Oysa bizim hakkında konuşacağımız kişi hiç unutmadığımız
biridir.
Bugün yaşayan bir peygamberden,
insan peygamberden konuşacağız, bir efsaneden veya masal kahramanından değil.
Din ve Din adamı
hayatın nirengi noktalarına temas eder…”
Bu hayatımdaki en önemli ilk noktaydı: “doğum”.
Bu fani dünyaya yeni gelmiştim daha… En çok yaptığım şey
ağlamaktı. Henüz daha keşfedilecek çok şeyin olduğunu yeni yeni anlıyordum.
Derdimi anlatmanın tek yolu olmuştu ağlamak. “Ben neyim?” diye sorarken herkes
bana “bebek” diyordu. Bu “adım” dedim. “Benim adım bebek”.
Zulüm insanlık tarihinin yaşı kadar eski bir sorundur. Kabil’in Habil’i katliyle başalayan ibtila hayatı kıyamete kadar sürecektir.Kabil’in gerekçesi temelsiz ve saçmadır. Kendisinin kurbanı kabul edilmemiş kardeşininki kabul edilmiştir. Öne sürdüğü gerekçenin arkasında aslında başka gerekçeler vardır. Habil’e olan kıskançlığı ve kendi sorum-suzluğunu ve tembelliğini örtme gayreti bu gerekçelerden olabilir. Ama durum ne olursa olsun hiç bir gerekçe Habil’e kıymayı meşrulaştıramaz.
Bir gün elime evladıma ait birkaç resim aldım, amacım bunları annemlere, kardeşime vs. yollamaktı. Düşündüm arkalarına bazılarının birkaç satır bir şey yazayım… Sonra dedim kendi kendime kuru kuru bunları yollamak olmaz bir iki satırlık mektup karalayayım da yad-ı cemil olsun eskiye. Sonra birden mazi depreşti zihnimde.
Geçen gün (18 Mart 2009)rahat yatağıma girip yorganımı başıma çekmiş uykuya tam dalmıştım aniden büyük bir gürültü ile uyandım. Daha ne olduğunu anlayamamıştım ki biri sırtımdan öyle bir vurdu ve yere yapışıp kaldım. “Ne yapıyorsun sen? Şaşkın şaşkın ne bakıyorsun canına mı susadın kafanı eysene” diye birinin bağırdığını işittim. Her taraftan top ve tüfek sesleri geliyordu.
Bir gün elime evladıma ait birkaç resim aldım, amacım bunları annemlere, kardeşime vs. yollamaktı. Düşündüm arkalarına bazılarının birkaç satır bir şey yazayım… Sonra dedim kendi kendime kuru kuru bunları yollamak olmaz bir iki satırlık mektup karalayayım da yad-ı cemil olsun eskiye. Sonra birden mazi depreşti zihnimde. 